Katarzyna: Wielką radość sprawiały mi przepięknie napisane opowieści w książeczce „Pielgrzymi Nadziei”. Co roku modlitwy i rozważania są ujęte w taki sposób, że łatwo odnaleźć w nich cząstkę własnego życia. Bardzo często można się utożsamić z opisanymi problemami, zatrzymać przy nich, przemyśleć je i ofiarować w modlitwie. To właśnie sprawia, że ta droga staje się nie tylko wysiłkiem fizycznym, ale przede wszystkim duchową podróżą w głąb siebie.

Janusz: Brak mi słów, by nazwać to, co przeżyłem. Wiem jednak, że odnalazłem Boga i Jego nadzieję, Jego wartości i to, co najważniejsze jest w życiu. Oczywiście za rok pójdę znowu i być może częściej do ręki będę brał różaniec. Dziękuję organizatorom, s. Mironie za rozważania i Wasze świadectwo w czasie drogi. Idzie kilkaset ludzi i nikogo nie słychać, to jest fenomen! Amen.

Magda: Wspaniały czas refleksji i modlitwy, cisza, ciemność i gwiazdy na niebie, do zobaczenia za rok!

Małgorzata: Rozważania tajemnic Różańca Świętego poruszały moje serce i były odpowiedzią na wiele moich pytań, które pojawiły się w tym właśnie czasie życiowych trudów, niełatwych wyborów i zagadkowych dróg. Każda kolejna tajemnica to była „Nowa Nadzieja” na lepsze dziś i jutro…, na kolejny odważny krok w wierze. To wezwanie, wołanie, krzyk duszy w leśnej ciszy i ciemności, by w moim sercu zawsze zwyciężało dobro niezależnie od tego, co krzyczy świat wokół i czy mnie wytyka palcami i krytykuje…

 Piotr: To była droga, która zmienia serce. Cisza, modlitwa i trud wędrówki pozwoliły mi spojrzeć na życie inaczej. Bałem się tej drogi, bo nie przepadam za różańcem, odkryłem jego moc na nowo. Dziękuję za te inicjatywę.